ต้องสู้ ต้องสู้ จึงจะชนะ



อยู่ดีดีทรุดลงไม่น่าเสียใจ
อยู่อยู่ไปพลาดผิดไม่น่าเศร้าซึม
ทำตัวเหมือนสิ้นแล้วทุกสิ่ง วันวันเมาโซเซ
ร่างที่ไร้วิญญาณเหมือนหุ่นไล่กา
เปรียบชีวิตคนดังคลื่นใต้น้ำในทะเล
บางครั้งขึ้น บางครั้งลง
ดวงดี(ยินดี) ดวงอับ(ช่างมัน)
พรหมท่านลิขิตไว้ให้เป็น
สามสิบลิขิตฟ้า เจ็ดสิบต้องฝ่าฟัน
ต้องสู้ ต้องสู้ จึงจะชนะ …..ตะเกียกตะกาย ก็มาอย่างอดทน ลำบากลำบน แต่ฉันก็ยังก้าวมา
ถึงแม้ไม่ดีมาก แต่ก็คิดว่ามากกว่า บางคนที่เขายอมแพ้กลางทางนั้น
มีคนนับล้าน ที่เดินด้วยกันมา เป็นการค้นหา ชีวิตและความใฝ่ฝัน
หลายครั้งต้องล้มลง และตัวฉันก็เช่นกันแต่คำที่ฉันจำได้ขึ้นใจ นั่นคือ
จงแปรความทุกข์ที่ทนเก็บไว้ ให้เป็นกำลังใจ
เอาความผิดหวังเป็นเครื่องทดสอบ พิสูจน์กำลังใจ
เอาความแพ้ให้มันช่วยเตือน ให้ระวังไว้
และวันนั้นก็คงไม่ไกลไปกว่า (ที่) จะก้าวไปหามัน
คงมีซักครั้งที่คนจะอ่อนแอ เวลาที่แพ้ ความฝันมันดูห่างไกล
หลงเหลือแค่ทางหนึ่งที่จะช่วยเอาไว้ได้ เพียงจำคำนี้เอาไว้ในใจนั่นคือ กังลังใจ

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s